Conversation (B)

"လူတွေနာကျင်လာရင် ဘာလုပ်ကြလဲ"

မသောက်ရသေးတဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို ဇွန်းနဲ့မွှေနေရင်း

သူမက မေးလာတယ်။ ရုတ်တရက်ဆိုတော့ သူမေးတာကို ကျနော်မကြားလိုက်ဘူး။ကျနော့်အာရုံကလည်း သကြားထုတ်ကို အာရုံရောက်နေတာကိုး။ဆိုင်ထဲမှာတော့ လူသူကျဲပါးနေတယ်။ဆိုင်ရဲ့ ထောင့်စွန်းစားပွဲဆိုတော့ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ဝါကျင့်ကျင့်မီးရောင်တွေက တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိနေလေရဲ့။

"ဆောရီး နင်ဘာမေးလိုက်တာလဲ"

ကော်ဖီခွက်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဆက်မွှေရင်း သူ့မေးခွန်းကိုထပ်ပြောတယ်။

"လူတွေနာကျင်ရင် ဘာလုပ်ကြလဲလို့"

"ခြေသန်းနဲ့ တံခါးနဲ့တိုက်မိတာမျိုးလား"

"မရူးစမ်းပါနဲ့။ငါအဲ့ဒါကိုမေးတာမဟုတ်မှန်း နင်သိသားပဲ"

သူ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ကျနော်ပြုံးလိုက်မိတယ်။စိတ်အလိုမကျ မှုဟာ အထင်းသား။လေအေးပေးစက်က လေအေးတွေကြောင့် ကော်ဖီတောင် သိပ်မပူတော့သလိုပဲ။

"ဘာမှမလုပ်ကြဘူး " ခေါင်းခါပြရင်း ကျနော်ဖြေလိုက်တယ်။သူကတော့ ဘာမှမပြောသေးဘူး။ဒါပေမယ့် ဆက်ပြောလေဆိုတဲ့ အမူအရာကိုတော့ ကျနော်အလိုလိုသိပါတယ်။သူစိမ်းတွေမှ မဟုတ်ပဲ။

"လူတွေနာကျင်လာရင် ဘာမှမလုပ်ကြတော့ဘူး။အလုပ်အကိုင်တွေပစ်ပြီး ငိုင်နေတာမျိုးကို ပြောတာမဟုတ်ဖူးကွာ။နာကျင်မှုကိုကုစားဖို့ ငြိမ်သက်သွားကြတာကိုပြောတာ။တစ်နေ့တာအလုပ်တွေပုံမှန်လုပ်နေပေမယ့် စိတ်ကတော့ ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့ပေါ့။

ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို နင့်ကြောင့် ငါအရမ်းနာကျင်ရတယ်ဘာညာ ပြောတာမျိုးက လက်တွေ့မှာ နည်းပါတယ်။တကယ်တမ်းမှာ နာကျင်စရာတွေရှိလာရင် ငါတို့ဟာ တိတ်ဆိတ်လိုက်ကြတာပဲရယ်။အကြောင်းက နာကျင်မှုကို ဖော်ပြဖို့ ငါတို့မှာ လုံလောက်တဲ့စကားလုံးမရှိလို့ပဲ။ 

ကဗျာဆရာတွေ၊စာရေးဆရာတွေက လွဲလို့ ပုံမှန်လူတွေအနေနဲ့ နာကျင်မှုကို ဘာမှမလုပ်ခြင်းနဲ့ပဲ ဖော်ပြတတ်ကြတယ်။စိတ်ထဲမှာ ကိုယ်ထိခိုက်ခဲ့ရတဲ့ကိစ္စကို တစိမ့်စိမ့်နဲ့တွေးမိနေမယ်။ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ထုတ်မပြောချင်တော့ဘူး။ဝေးသွားလည်းသီချင်းစာသားအတိုင်းပဲ။ ကျေနပ်ပေးရုံပဲ ဘာများတတ်နိုင်လို့လဲပေါ့လေ "

"အင်း" သူမက စကားထောက်ပေးတယ်။ကျနော်ဆက်ပြောပါတယ်။

"လူတွေဟာ အဲ့လိုမတိတ်ဆိတ်သေးခင် နာကျင်ပြကြတာတော့ရှိတယ်။စစချင်း နာကျင်ပြရတဲ့လူတွေမှာ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုပဲရှိတယ်။နံပါတ်တစ်က သက်သာလိုသက်သာငြား၊နံပါတ်နှစ်က သက်ဆိုင်သူတွေ ကိုယ်နာကျင်နေတာသိလိုသိငြားတဲ့။

ဘယ်တော့မှ မမေ့လိုက်နဲ့။တစ်ယောက်ယောက်က မင်းအပေါ်ကြင်နာခြင်းဟာ နာကျင်ခြင်းကို အချိန်မရွေးပြောင်းသွားနိုင်တယ်။

မျှော်လင့်ထားတာတွေဖြစ်မလာဘူး၊ မင်းတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့အရာတွေဟာ သဲအိမ်တွေလို တကယ်ပျက်စီးသွားပြီပဲလို့ လက်ခံလိုက်ချိန်မှာတော့ မင်းရဲ့နာကျင်မှုကိုဖော်ပြဖို့ကြိုးစားတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ တတ်နိုင်သလောက်ပျော်ကြည့်ကြရတာပဲလေ။ My day တွေဘာတွေမှာ ကိုယ့်ခံစားချက်နဲ့ကိုက်တဲ့ ပုံတွေတင်တာမျိုးကတော့ virtual world အကြောင်းပေါ့လေ။Facebook သုံးမယ်။ရီစရာတွေ့ရင်ရီမယ်။ဒါပေမယ့် အတွင်းစိတ်က နာကျင်မှုကြောင့် သေနေလိမ့်မယ်။ဆဲလ်တွေလိုပဲပေါ့။ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါလည်း နာကျင်မှုကို သက်သာလိုသက်သာငြား ဖော်ပြကြည့်တာပါပဲ။ လက်တွေ့မှာတော့ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်တာက ပိုနေသားကျပါတယ်။ ပြန်ပြီး အဆင်ပြေလာဖို့ အချိန်တစ်ခုတော့လိုမယ်။ပြီးရင် အမာရွတ်တစ်ခုနဲ့ ပြန်ပြီး ရှင်သန်လာကြမှာပါ။

နင်သိလား

နာကျင်မှုရဲ့ အကျယ်ဆုံးအသံဟာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းပဲ။ဘာအသံမှ နှုတ်ခမ်းက မထွက်ချင်တော့တဲ့အခါ တိတ်ဆိတ်ခြင်းဟာ အကျယ်ဆုံးအသံဖြစ်လာတယ်။ပုစဉ်းရင်ကွဲတစ်ကောင်အော်နေသလိုမျိုး နာကျင်စရာတွေဟာ ငါ့ကိုတွေးစမ်းငါ ငါ့အကြောင်းတွေးစမ်းပါလို့ သတိပေးနေကြတယ်။သတိပေးတဲ့အတိုင်းပဲ ငါတို့ကလည်း တစိမ့်စိမ့်တွေးမိနေပြီး နာကျင်နေကြတယ်။

အဲ့ဒီနည်းနဲ့ပဲ တိတ်ဆိတ်ခြင်းဟာ နာကျင်မှုရဲ့ အကျယ်လောင်ဆုံး အော်သံတစ်ခုဖြစ်လာကြတယ်။"

နင်လမ်းမှာတွေ့သမျှ လူတွေအားလုံးရဲ့စိတ်မှာ နာကျင်မှုရဲ့ အော်သံတွေ ကိုယ်စီရှိနေတယ်ဆိုတာ သတိရပါ။ လူတိုင်းမှာ မပျော်ရွှင်မှုကိုယ်စီရှိကြပြီး အဲ့အကြောင်းကို ပုံမှန်လူလိုနေရင်း ဖုံးကွယ်ထားကြတယ်။အတွင်းစိတ်မှာက တိတ်ဆိတ်ခြင်းနဲ့ အော်ဟစ်နေကြတယ်"

သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ပြီးတော့စားပွဲကို လက်နဲ့တောက်ရင်း အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ပြောတယ်။

"နာကျင်စွာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကနေ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက်နာကျင်ခြင်းပေါ့ "

"အင်း။နင်နားလည်ပါတယ်"

ကျနော်တို့နှစ်ယောက် ကော်ဖီခွက်တွေကိုကိုင်ပြီး ကိုယ်စီသောက်လိုက်ကြတယ်။ခွက်က အေးစက်နေတာ သတိထားမိတယ်။ကျနော့်စိတ်ထဲမှာတော့ အခန်းထဲအောင်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တဲ့ ရက်သတ္တပတ်တွေကို သတိရမိနေတယ်။ဆိုင်က ပိုအေးလာသလိုပဲ။

-ဆပ်ရိပ်

၂၃.၃.၂၀၁၉